Berichten

Zin Psychotherapie bodem
,

Beginnen bij de bodem

Zin Psychotherapie moestuin

De winter is nog niet voorbij, maar toch is aan alles te merken dat de lente eraan komt. De eerste sneeuwklokjes, vogeltjes die uitbundig de wekker vervangen, thuiskomen van het werk terwijl het nog licht is. Dat betekent binnenkort weer pogingen ondernemen om een moestuintje te onderhouden. En zo dwalen mijn gedachten verder af naar een artikel* dat ik las, waarin een vergelijking wordt gemaakt tussen de filosofie en principes van een lokale bio boer over agro-ecologische landbouw en psychotherapie.

“Ik ben eigenlijk niet gericht op de opbrengst en zeker niet op zoveel mogelijk opbrengst. Ik ben in feite alleen maar gericht op de bodem. De grond is voor mij als bio-boer het belangrijkste en dat is waar ik telkens aan werk en de grootste zorg voor heb. Als die goed is, onder andere een rijk bodemleven heeft, komt de rest vanzelf. De grond is zelfs meer bepalend dan mezelf in heel het proces van groenten kweken. Pas als de bodem klaar is kan er gezaaid of geplant worden, als die in goede conditie is gaan de zaadjes goed kiemen, en wanneer alles daar is wat er moet zijn, gaan de kiemen nemen wat ze nodig hebben om uiteindelijk gezonde planten te worden. Het is zalig om daar dan de vruchten van te oogsten.“

Iets vergelijkbaars geldt voor psychotherapie: wanneer in therapie te veel of eenzijdig nadruk ligt op het behalen van resultaten, klachtvermindering, iets bereiken, put dat de verandercapaciteit die ieder in zich heeft uit. En evenals de bio boer heeft ook de therapeut een faciliterende rol in het proces door zorg en aandacht voor de cliënt, opdat deze de mogelijkheden, tekorten en eigenschappen van de eigen voedingsbodem, van zichzelf, ontdekt en er zo goed mogelijk voor leert zorgen.

Tja, en dan nu de vertaalslag hiervan naar mijn eigen vierkante meter moestuin. Beginnend bij de bodem.

 

* Uit Tijdschrift Persoonsgerichte Experiëntiële Psychotherapie, jaargang 56, 1/2018  Maaike Afschrift, “Wat ik beteken voor de ander ontstaat uit de verbinding met mezelf”

Zin Psychotherapie
,

Een verhaaltje: Olifant en Gazelle

Zin Psychotherapie

 

…Maar waarom sta je daar dan? Vroeg Gazelle een beetje beduusd.

Vind je het niet heel knap dan. Moet je kijken, ik sta op 1 poot, ik beweeg sierlijk, ik draai rondjes om mijn eigen as, riep Olifant triomfantelijk.

Ja, heel knap, jij kan dit als geen ander. Maar hoe ben je daar eigenlijk terecht gekomen, doet Gazelle alsnog een poging om Olifant beter te begrijpen en wellicht te helpen. Al weet ze niet zeker of Olifant wel op de hoogte is van het feit dat ze een probleem heeft.

Olifant zucht, maar verliest daardoor bijna haar evenwicht en 1 van de porseleinen kopjes trilt vervaarlijk op het randje van de bovenste plank. …Ehm, kweenie, gewoon. Iedereen ging deze kant op denk ik. Of in ieder geval degenen die ik probeerde te volgen. En ik bleek hier onverwacht goed in te zijn. En nu maakt het niet uit waar ik heen ga, ik begin en eindig altijd weer hier. Bij deze laatste zin trilt de onderlip wat treurig en de slurf valt als een stroompje snot omlaag.

Ohoh… Gazelle ziet dat de stellages, volgepropt met bloemig Villeroy & Boch en andersoortig serviesgoed meer en meer in beweging komt, terwijl Olifant haar aandacht richt op de hoe en waaromvragen des levens in plaats van het handhaven van het evenwicht daar in die porseleinkast.

Waar zit een Olifant eigenlijk het lekkerst in haar olifantenhuid? In deze overvolle kast, waar zij steeds kan en moet laten zien hoe goed zij alles onder controle heeft? En waar anderen haar ook graag zien, opdat men niet alleen met dat saaie serviesgoed opgescheept zit. Zorgen voor een beetje leven in de brouwerij? Want dat kan zij goed, toch? Ja logisch, als olifant in zo’n omgeving kon ze onmogelijk níét voor reuring zorgen.

En terwijl Olifant stond te filosoferen stortte de porseleinkast in. Even leek dat geleidelijk te gaan, 1 stellage schoof wat onderuit, een paar borden vielen op de grond. Maar opeens was er geen houden meer aan… en dat deed Olifant dan dus ook niet meer.

En wie zegt er trouwens dat ik een Olifant ben, snotterde Gazelle tot slot luidruchtig, terwijl haar spiegelbeeld haar verward aanstaarde, trillende onderlip, naar beneden hangende snottebel, die zo een mooie slurf vormde ☺

Zin Psychotherapie mindfulness
,

Pelgrimsroute

Zin Psychotherapie mindfulness

 

Oktober… regen, grijze dag, vallende blaadjes. Ik raap het boekje op, dat zonet uit mijn handen glipte. Onhandig veeg ik de modder uit over de bladzijde, in een poging het er weer zo goed als nieuw uit te laten zien. Mijn paraplu zakt weg tussen mijn hoofd en schouder, waardoor het boekje bijna weer uit mijn handen valt. Ik herpak mezelf en kijk naar de routebeschrijving en vervolgens naar het kaartje ernaast. De eerste kilometers van deze lange afstandsroute waren leuk. Het kaartlezen, de markeringen zoeken en vinden, je laten verrassen door nieuwe paden en weten dat je eindpunt die dag een andere is dan je beginpunt. Ik heb als ongeoefende wandelaar voor een etappe van ongeveer 20 kilometer gekozen. Na de beginnerseuforie kom ik echter van de regen in de drup. Het balen van mijn nieuwe, besmeurde boekje. De eerste keer een markering missen, waardoor ik een heel stuk terug moet lopen. Daar heb ik een hekel aan, dezelfde weg teruglopen, wetende dat elke stap voorwaarts geen vooruitgang betekent. Maar goed, ook dat gaat voorbij en ik ga vol goede moed verder. Een volgend obstakel ontstaat als ik kilometers aan een stuk door lange, rechte, saaie wegen bewandel. Nee, verdwalen zal hier niet gebeuren. Het is monotoon, het weer is monotoon, de seconden en de meters glijden gestaag voorbij. En dan de eerste pijn in mijn onderrug. Ik merk dat ik sneller ga lopen. Onbewust voortgejaagd door de gedachte, dat hoe sneller ik ga, hoe eerder ik van de pijn af ben, van de saaie stukken en mijn doel heb bereikt. En dan dringt het tot me door… Zo doe ik dat met meer dingen: Als het moeilijk wordt, als ik iets pijnlijk vind, dan voer ik het tempo op, zet er mijn schouders onder, om de klus maar zo snel mogelijk te klaren. Dat is soms goed. Maar ik ervaar tijdens deze wandeling dat ik dan ook aan iets belangrijks voorbijga: wat heb ik eigenlijk nodig? Wat vertellen die pijntjes in mijn lichaam me? Hoe erg is het dat sommige stukken saai zijn; of langer duren; of nergens toe leiden? Wat nou als ik mijn gestelde doel (vandaag) niet bereik?
Ik kom een bankje tegen en besluit een lange pauze te nemen. En een boterham met koffie.

Zin Psychotherapie vertragen inzicht